Varúð: þessi færsla er full af bæði neikvæðni og sjálfsvorkunn.
Vinsamlegast hafið það í huga áður en lesið er lengra.
Síðasta mánuðinn hef ég óskað þess heitast að vera lítil stelpa
aftur og geta skriðið í fangið á pabba mínum og beðið hann að lesa
fyrir mig bók, syngja fyrir mig eða bara halda utan um mig.
Pabbi minn var með stórt hjarta og átti erfitt með að segja nei
við fólk, það var þetta stóra hjarta hans sem á endanum varð honum
að falli. Hann var veikur fyrir hjarta í fjölda ára þar til hjartað
hans á endanum gaf sig. Hann var orðinn óskaplega þreyttur undir
það síðasta, enda ekki auðvelt að vera hress og lífsglaður í hrumum
líkama. Hann gat ekki lengur farið á hestbak eða sinnt sínum búskap
sem hefur verið hans líf og yndi síðan hann var strákur. Hann ákvað
sjálfur í samráði við lækna sína eftir aðgerðina sem hann fór í að
ekki yrði gripið neinna 'agressívra aðgerða' eins og læknirinn
orðaði það. Hjúkkurnar voru ekki sparar á morfínið, svo honum leið
ekki illa þessa síðustu daga. Hann var með meðvitund lengst af og
þekkti bæði mig og systur sínar sem vorum hjá honum.
Pabbi minn fylgdist alltaf óskaplega vel með fréttum og því sem
var að gerast í heiminum. Það kom einna best í ljós þegar við vorum
á spítalanum að þrátt fyrir að eiga erfitt með öndun og tal langaði
honum bæði til að vita hvernig handboltaleikurinn hefði farið sem
var kvöldið áður og hvort Grundarfjörðurinn (þar sem Lauga
föðursystir mín býr) væri ennþá fullur af síld.
Að lokum sofnaði hann. Þó að líkaminn hafi haldið áfram að anda
í tæpa 12 tíma eftir það held ég að hann hafi þá loksins fengið
frið og farið enda voru þá allir sem skiptu mestu máli í
lífi hans búnir að koma til hans og vera hjá honum.
Þessir dagar sem ég var á spítalanum hjá honum voru þeir
erfiðustu sem ég hef lifað. Í hvert sinn sem ég keyrði á spítalann
til hans, ósofin og svo óskaplega þreytt, þráði ég ekkert heitar en
að geta flogið burt, sofið endalaust án þess að dreyma. Dagana sem
komu á eftir hef ég aldrei haft meira að gera en nokkurn tíma á
ævinni. Það var samt gott að hafa annað að hugsa um og geta gleymt
sér í verkefnunum sem fylgdu á eftir. Það þurfti að tæma íbúðina
hans, ganga frá dótinu og koma því sem ég ætlaði að eiga í geymslu,
skipuleggja útförina, skipuleggja erfidrykkjuna, ganga frá allri
pappírsvinnunni (sem er btw. ekkert smá mikil). Á endanum gafst ég
samt upp, þetta var bara of mikið. Föðursystir mín bauðst til að
sjá um erfidrykkjuna og ég réði mér lögfræðing til að ganga frá
pappírunum.
Útförin var óskaplega falleg. Ein sú fallegasta og friðsælasta
stund sem ég hef upplifað.
Það var rosalega gaman líka að hitta föðurfjölskylduna mína í
erfidrykkjunni sem ég hef haft sorglega lítið samband við í gegnum
árin. Flestir hrósuðu mér í bak og fyrir fyrir að hafa skipulagt
þetta allt saman og gengið svona vel með það. Það er hrós sem mér
finnst ég ekki eiga skilið. Það leið ekki sú stund sem ég vildi
ekkert heitar en að kasta mér upp í rúm og garga, 'ég get ekki
meir, ég er bara búin, mig langar ekki til að gera þetta og ég
nenni þessu ekki lengur'. En það virkar víst bara ekki þannig.
http://www.mbl.is/mm/mogginn/andlat_formali.html?id=1129922